Ήταν καλοκαίρι και ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ξεκίνησε από το Βράνιε (Vranje- Serbia) με προορισμό την Ιερά Μονή του Αγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνά στο Μοναστήρι αυτό, με το οποίο και είχε ιδιαίτερο σύνδεσμο, γιατί είχε μεγάλη αγάπη στον Άγιο Πρόχορο.
Ο δρόμος μέχρι το Μοναστήρι ήταν δύσβατος και αρκετά κουραστικός. Ο Άγιος, λοιπόν, χρησιμοποιούσε κάποιο αυτοκίνητο, γιά να διασχίσει τον δύσκολο αυτό βουνήσιο δρόμο που ωδηγούσε στο Μοναστήρι.
Σε αυτή την επίσκεψή του, λοιπόν, συνάντησε στο δρόμο μία γερόντισσα, η οποία κατευθυνόταν και αυτή στο Μοναστήρι, αλλά με τα πόδια. Ο Άγιος Ιουστίνος ζήτησε από τον οδηγό να σταματήσει και προσκάλεσε την γριούλα να ανέβη στο αυτοκίνητο, ώστε να πάνε στο Μοναστήρι χωρίς κόπο.
-Σε ευχαριστώ, παιδί μου!, του απάντησε η γριούλα. -Αλλά εγώ είμαι πτωχή…
Ο Άγιος τότε της χαμογέλασε και την διαβεβαίωσε, ότι δεν θα πλήρωνε τίποτε, αφού το αυτοκίνητο ήταν νοικιασμένο από εκείνον.
Τότε η γερόντισσα του είπε:
-Δεν το είπα γι’ αυτό, παιδί μου. Αλλά γιατί, δεν έχω τίποτε άλλο να προσφέρω στον Άγιο Πρόχορο, πέρα από τον κόπο μου αυτόν!
Τότε ο Άγιος κτύπησε με μιάς το μέτωπό του ως ένδειξη θαυμασμού και μονολόγησε:
-Αχ, Ιουστίνε, έγινες καθηγητής Θεολογίας και όμως…, την ευσέβεια αυτής της γερόντισσας απέχεις πολύ να την φθάσεις.
Στράφηκε τότε στον οδηγό, τον πλήρωσε, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και συνέχισε πεζός μαζί με την γριούλα, τον υπόλοιπο δρόμο έως το Μοναστήρι!
https://ofelimapneumatika.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου