Κύριε ‘Ιησού Χριστέ, πού είσαι το γλυκό φως τής αγίας δόξας του αθανάτου, του ουρανίου, του αγίου, του μακάριου Πατέρα σου, τώρα πού φτάσαμε στη δύση του ήλιου και είδαμε το εσπερινό φως, υμνούμε τον Πατέρα, εσένα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τον ένα Θεό. Πρέπει σε κάθε ώρα και στιγμή να σε υμνούμε με καθαρές ψυχές και χαρούμενες φωνές, Υιέ Θεού, γιατί εσύ δίνεις τη ζωή και γι’ αυτό ο κόσμος σε δοξάζει.
Τι προηγείται στην Πνευματική Ζωή;
Όπως φαίνεται απο τον Ίδιο τον Χριστό, από τα πιο κάτω λόγια Του:
Ο όσιος Μέμνων ο θαυματουργός άφησε τον κόσμο για χάρη του Θεού και, αφού έζησε δικαίως και ευαρέστως με υπακοή και υποταγή, έγινε ηγούμενος σε ένα Μοναστήρι. Εκεί δε στο Μοναστήρι ο Όσιος άσκησε την πραότητα, την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη. Για τούτο ο Θεός και τον τίμησε με το χάρισμα της θαυματουργίας.
Δεν υπάρχει άλλη οδός εκτός από την αδιάλειπτη προσευχή κατά την εργασία. Μεταβάλλετε ό,τι οφείλετε να κάνετε σε προσευχή. Ανοίγετε μια πόρτα, ζητείστε από τον Κύριο ν’ ανοίξει για σας την πόρτα της μετανοίας.
Το καρναβάλι, γνωστό και ως Αποκριά στην ελληνική παράδοση, αποτελεί μια περίοδο εορτασμών πριν από την έναρξη της Μεγάλης Σαρακοστής.
«Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι» (Λουκ. 15,14
Ἀρχίζω, ἀγαπητοί μου, μὲ ἕνα ἐρώτημα· Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἐὰν μπορούσαμε νὰ τὸ νιώσουμε, θὰ χτυπούσαμε τὰ ἁμαρτωλά μας στήθη κι ἀπὸ τὰ βάθη μας θὰ ἔβγαινε ἡ φωνὴ τῶν μετανοούντων· «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,18,21) καὶ «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (ἔ.ἀ. 18,13). Ἐὰν μπορούσαμε νὰ νιώσουμε τὴ φρίκη τῆς ἁμαρτίας, δὲν θὰ ἔπαυαν τὰ μάτια μας νὰ κλαῖνε, τὰ χέρια μας νὰ ἐλεοῦν, τὰ γόνατά μας νὰ κάνουν μετάνοιες· θὰ φεύγαμε στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ βουνά, νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.
Θεοφόρε Ἱεράρχα τοῦ Χριστοῦ ἅγιε Παρθένιε, ὁ τῆς Λαμψάκου πανθαύμαστος ποιμὴν καὶ πάσης Ἐκκλησίας λύχνος φαεινότατος· ὁ Ἀποστολικοῖς χαρίσμασι θαυμαστωθείς, καὶ πλείστους εὐεργετῆσας διὰ τὴς ἐν σοὶ τοῦ Παρακλήτου χάριτος καὶ δυνάμεως ὁ νοσοῦντας θεραπεύσας, καὶ παραλύτους συσφίγξας, καὶ πάντων τῶν αἰτούντων τὰς αἰτήσεις πληρώσας, πρόσδεξαι δεόμεθα, συμπαθέστατε Πάτερ, τὴν παροῦσαν ἡμῶν δέησιν, και πλήρωσον χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης τὰς καρδίας ἡμῶν.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
Ὡς ποιμενάρχην τῆς Λαμψάκου ἐνθεώτατον καὶ τῶν θαυμάτων αὐτουργὸν καὶ κρήνην ἄφθονον ἀνυμνοῦμέν σε θεόληπτε Ἱεράρχα· ἀλλ’ ὡς ἔχων παῤῥησίαν πρὸς τὸν Κύριον, καθικέτευε λυτροῦσθαι πάσης θλίψεως τοὺς βοῶντάς σοι· χαίροις πάτερ Παρθένιε.
† Εορτάζεται στις 7 Φεβρουάριου
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Μην λέτε: «Δεν μπορώ». Αυτή η κουβέντα, δεν είναι Χριστιανική. Εμείς οι Χριστιανοί λέμε: «Όλα τα μπορώ. Όχι όμως μόνος μου, αλλά με την βοήθεια του Θεού».
Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ γεννήθηκε τὸ 1759 στὸ Κούρσκ της Ρωσίας, ἀπὸ ἐμπόρους γονεῖς. Στὰ δεκαεννέα του χρόνια πῆγε στὸ δάσος τοῦ Σάρωφ, ὅπου ἀσκήτεψε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.
ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ από όλες τις αρετές ονομάζουν οι Πατέρες την διάκρισι.
* * *
Ο άγιος Πορφύριος κάθε 2 Δεκεμβρίου μας στέλνει ένα θερμό χαιρετισμό για το φθινόπωρο που τελειώνει, για τον χειμώνα που επίκειται και τις γιορτές του Δωδεκαημέρου που έρχονται!
Ο χαρούμενος αυτός φωτογενής (ο αναγεννημένος από το φως), αλλά και φωτοειδής (όμοιος με το φως) μέσα και έξω, λαμπρύνει την μέρα αυτή, αφού είναι ημέρα της κοιμήσεώς του, αλλά και της γεννήσεως του υπό άλλη μορφή.
«Λουσθήτε και καθαρισθήτε, διώξτε την πονηρία από τις ψυχές σας ∙ μάθετε να κάνετε το καλό» ( Ησ. 1, 16-17 ).
Και ποίο είναι το καλό που προστάζεις;
Καταλαβαίνεις, άνθρωπε, πόσο μεγάλη χάρη σού κάνει ο Κύριος όταν σου δίνει να τρως το Πανάγιο Σώμα του και να πίνεις το δικό του Τίμιο Αίμα; Αυτή η χάρη είναι τόσο μεγάλη ώστε μόνο η δική του αγαθότητα και πανσοφία γνωρίζουν την αξία αυτού του δώρου. Για να μπορέσεις, όμως, και εσύ να το εκτιμήσεις, σύμφωνα πάλι με το μέτρο σου, θυμήσου ποιος είσαι, γιατί μεταλαμβάνεις τα θεία δώρα και γίνεσαι κοινωνός της θείας ζωής και ποιους καρπούς έχεις, όταν μεταλαμβάνεις αξίως των αχράντων μυστηρίων.
